Gezocht: belangenbehartiger m/v in Den Haag

dinsdag 19 juni 2018

Het is bíjna de snelste wet ooit doorgevoerd: de noodwet die het eigen risico gelijk moest houden. De wet werd dinsdag 26 september 2017 op dezelfde dag in de Eerste én Tweede Kamer behandeld. Dat gebeurde voor het laatst in 1914, toen het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog om een aantal spoedwetten vroeg. Vorig jaar was € 15 verhoging van het eigen risico een reden om een noodwet zo snel mogelijk door de Kamers heen te krijgen. Die fascinerende, hartstochtelijke ijver van toen mis ik een beetje in het hedendaagse debat over de hoogte van het eigen risico.

Politiek cabaret

Vorig jaar, in de week na Prinsjesdag keek ik met verbazing toe hoe Kamerleden over elkaar heen buitelden over de bevriezing van het eigen risico. Het zorgde voor hoogoplopende debatten. De kranten stonden er vol van en het klimaatprobleem zou jaloers geweest zijn op zoveel aandacht. Terwijl Kamerleden een symbolisch debat voerden, maakte DSW bekend het eigen risico juist te verlágen. Dat schuurde met de geest van de wet, noem het maar burgerlijke ongehoorzaamheid. Wij móesten op dat moment ons standpunt in de discussie laten horen. We verlaagden niet alleen het eigen risico met een symbolisch tientje. We droegen ook een oplossing aan. Het verplicht eigen risico kan met 50 euro omlaag, als we stoppen met het geven van kortingen aan gezonde mensen via het vrijwillig eigen risico. Dat kost niks, het is puur een verschuiving van lasten. Zo wordt de verdeling tussen ziek en gezond eerlijker, schreef ik in de open brief die geplaatst werd in verschillende landelijke kranten.

Geen haan die er nog naar kraait

In veel partijprogramma’s was het verlagen of afschaffen van het eigen risico een item. Nu, acht maanden na de grote toneelvoorstelling rondom Prinsjesdag, is het fanatisme verdwenen. Als sneeuw voor de zon. Hoe is het mogelijk dat er zo’n uitzonderlijke parlementaire procedure werd toegepast om een verhoging te voorkomen, terwijl nu geen enkele parlementariër belangstelling meer lijkt te hebben voor ideeën om het verplicht eigen risico te verlagen? Volgens mij is er een term voor het strategisch kiezen van de meest gunstige houding om te scoren. Meeliftend op de actualiteit, zonder rekening te houden met principes. Ik kom er vast zo op.

Omgekeerde solidariteit

Steeds meer mensen durven de zorg waarvoor ze zich verzekeren, niet meer te gebruiken uit angst voor de kosten van het eigen risico. Het eigen risico mag niet verder omhoog, daar is men het inmiddels over eens. ‘Het voelt niet goed’, zei minister Bruins erover. Toch lijkt -buiten de showtijden om- niemand oprecht belangstelling te hebben voor een voor de hand liggende oplossing om het eigen risico te verlagen door de korting op het vrijwillig eigen risico af te schaffen. Het uitdelen van kortingen voelt kennelijk wél goed. Een korting die alleen welgestelde, gezonde mensen zich kunnen veroorloven. Een voordeel dat uiteindelijk betaald wordt door degenen die ziek zijn. Is dat de solidariteit die we willen?

Ah, die term! Politiek opportunisme. Dat was het.

Chris Oomen

Chris Oomen, directeur, heeft een passie voor zorg en voor alles wat de zorg raakt. In zijn blogs schrijft hij wat hem daarin bezig houdt.

Directeur Chris Oomen

Eerder bij EenVandaag:

‘Als de wetgeving uitgaat van solidariteit moeten ze niet allerlei bonussen willen geven voor als u gezond bent’

Bekijk de uitleg van Chris Oomen.

Open brief van DSW aan minister:

'De verdeling van zorgkosten moét eerlijker'

Lees de open brief.

Interessant:

'Ik heb weliswaar een passie voor getallen, voldoening haal ik niet uit een verzekerdenaantal.'

Lees de blog van Chris Oomen.